WODA

Unijna Ramowa Dyrektywa Wodna 2000/60/WE (RDW) z dnia 23 października 2000 roku zobowiązuje państwa członkowskie do racjonalnego wykorzystywania i ochrony zasobów wodnych w myśl zasady zrównoważonego rozwoju.

Możliwość korzystania z ujęć wodnych w Polsce podlega kontroli służb państwowych, co pozwala chronić je przed niewłaściwym wykorzystaniem. Udzielana przez Ministra Środowiska koncesja na poszukiwanie i rozpoznawanie gazu łupkowego jest formalną zgodą na prowadzenie tego rodzaju działalności gospodarczej, ale jej realizacja wymaga od przedsiębiorcy uzyskania innych pozwoleń, m.in. pozwolenia wodno-prawnego na korzystanie z wód.

Poszukiwania i eksploatacja gazu z łupków nie generują dużego zużycia wody. Naukowcy z Państwowego Instytutu Geologicznego wyliczyli, że wykonanie w ciągu 3-5 lat w Polsce 200 wierceń ze szczelinowaniem (co wynika z liczby koncesji) rocznie pochłonie około 1 000 000 m3 wody. Jest to zaledwie ok. 0,06% łącznego wykorzystania wód podziemnych.

Przeprowadzanie zabiegów szczelinowania hydraulicznego nie zaburzy bilansu wodnego. Obecnie w Polsce wykorzystuje się niespełna 12% zasobów wody. Do hydroszczelinowania potrzeba średnio 20 000 m3 wody, podczas gdy sama Warszawa zużywa jej ok. 410 000 m3 na dobę. Warto dodać, że po zabiegu część płynu wraca na powierzchnię (30 – 40%) i jest ponownie wykorzystywana.

W 2011 r. na zlecenie Ministra Środowiska zespół geologów i hydrogeologów z Instytutu Geofizyki PAN, Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska, Zakładu Biologii Wydziału Inżynierii Środowiska Politechniki Warszawskiej oraz Instytutu Nafty i Gazu w Krakowie przeprowadził badania aspektów środowiskowych procesu szczelinowania hydraulicznego w otworze Łebień LE-2H. W raporcie opracowanym przez koordynatora prac – Państwowy Instytut Geologiczny – potwierdzono bezpieczeństwo źródeł i zasobów wody. Naukowe ekspertyzy nie stwierdziły wpływu prac związanych ze szczelinowaniem na jakość wód powierzchniowych i podziemnych ani na zmniejszenie zasobów wód podziemnych w rejonie wiertni.

Płyn do szczelinowania zawiera zaledwie 0,5% substancji chemicznych powszechnie stosowanych w życiu codziennym. Sam proces szczelinowania hydraulicznego nie zagraża wodom gruntowym, ponieważ jest przeprowadzany na głębokości przynajmniej 3000 m, głęboko poniżej poziomu źródeł wody pitnej. Naturalna przegroda w postaci nieprzepuszczalnych skał oddzielających wody gruntowe od skał gazonośnych uniemożliwia przedostanie się do nich dodatków chemicznych. Aby zapewnić dodatkową izolację poszczególnych przewiercanych warstw, otwór wiertniczy wykładany jest licznymi warstwami stalowych rur okładzinowych i cementu.

Wszystkie prace prowadzone są z zachowaniem niezbędnych środków minimalizujących możliwość negatywnego oddziaływania na wody podziemne. Ciecze technologiczne znajdują się pod stałą kontrolą. Dzięki zastosowaniu linii do oczyszczania większość płynu zwrotnego zagospodarowuje się do kolejnego zabiegu szczelinowania w innym otworze. Odpady o konsystencji płynnej przekazuje się do specjalistycznej utylizacji, a powierzchnię terenu wiertni zabezpiecza płytami betonowymi oraz folią izolującą.


Zabiegi szczelinowania są neutralne dla środowiska

Zabiegi szczelinowania wykonywane podczas poszukiwań gazu w skałach łupkowych wykonywane są na głębokościach poniżej 2,5 km. W tym celu do przygotowanego tzw. wywierconego, orurowanego i zabezpieczonego cementem otworu wtłacza się pod dużym ciśnieniem płyn do szczelinowania. Zabieg nie jest odczuwalny na powierzchni. Badania sejsmiczne wykazały, że nawet uderzenie pioruna powoduje większe drgania. Płyn składa się z wody (ok. 95%), piasku (ok. 4,5%) i substancji chemicznych (ok. 0,5%). Wykorzystywane związki chemiczne występują̨ powszechnie w produktach spożywczych, środkach higieny (np. mydła, szampony) lub środkach dezynfekcji (np. środkach uzdatniania wody w basenach) i mają odpowiednie certyfikaty REACH. Szczegółowa informacja na temat składu płynu jest przekazywana odpowiednim organom przed wykonaniem prac. Odpady powstałe podczas procesu są utylizowane zgodnie z obowiązującym prawem. Każde nasze działanie przy poszukiwaniu i wydobyciu węglowodorów podlega ścisłemu nadzorowi odpowiednich organów.


Poziomy wodonośne są zabezpieczone

Warstwy gazonośne dzieli od warstw wodonośnych minimum 2 kilometry izolacji w postaci nieprzepuszczalnych skał. Już̇ podczas prac wiertniczych odwiert izolowany jest rurami i kołnierzami cementowymi. Zapewnienie absolutnej szczelności otworu służy ochronie warstw wodonośnych, a zarazem jest podstawą bezpiecznego i efektywnego wydobycia gazu ze złoża. Jakakolwiek nieszczelność́ uniemożliwiałaby ten proces. Nad jego przebiegiem czuwa wysoko wyspecjalizowana kadra.


Zużycie wody jest racjonalne i ograniczone

Do prac poszukiwawczych potrzebna jest woda, zarówno do celów socjalnych, jak i technologicznych. Wodę̨ pozyskuje się głównie z istniejącej sieci wodociągowej na podstawie umów z właścicielem (użytkownikiem) sieci. W razie braku takiej możliwości, budowane są własne studnie na podstawie pozwolenia wodnoprawnego na ich wykonanie i eksploatację (pobór wody). Za każdy litr wody wnoszona jest opłata zgodna z obowiązującymi stawkami. Do zabiegu szczelinowania w jednym poziomym otworze potrzeba 10 000 – 20 000 m3 wody (zależnie od głębokości wiercenia). Od 40 do 60% wody wraca i może być poddana oczyszczeniu lub wykorzystana ponownie do szczelinowania. Czy to jest duże zużycie? Nie. Jest to tyle ile mieszkańcy Warszawy zużywają w ciągu niecałych 3 godzin. Jeżeli dokonamy przeliczenia na ilość uzyskanej tym kosztem energii, to zużycie wody okaże się znacznie mniejsze niż w przypadku węgla, uranu, ropy naftowej, a w szczególności biopaliw. Doświadczenie pokazuje bowiem, że do produkcji 1 Btu (British Thermal Unit) energii z gazu łupkowego potrzebne będzie zaledwie od 4 do 6 litrów wody. Analogicznie: do produkcji 1 Btu z węgla potrzeba od 8 do 120 litrów, z uranu od 30 do 80 litrów, z ropy naftowej od 30 do 9,500 litrów, a z biopaliw nawet powyżej 9,500 litrów!

 

Unijna Ramowa Dyrektywa Wodna 2000/60/WE (RDW) z dnia 23 października 2000 roku zobowiązuje państwa członkowskie do racjonalnego wykorzystywania i ochrony zasobów wodnych w myśl zasady zrównoważonego rozwoju.

Możliwość korzystania z ujęć wodnych w Polsce podlega kontroli służb państwowych, co pozwala chronić je przed niewłaściwym wykorzystaniem. Udzielana przez Ministra Środowiska koncesja na poszukiwanie i rozpoznawanie gazu łupkowego jest formalną zgodą na prowadzenie tego rodzaju działalności gospodarczej, ale jej realizacja wymaga od przedsiębiorcy uzyskania innych pozwoleń, m.in. pozwolenia wodno-prawnego na korzystanie z wód.

Poszukiwania i eksploatacja gazu z łupków nie generują dużego zużycia wody. Naukowcy z Państwowego Instytutu Geologicznego wyliczyli, że wykonanie w ciągu 3-5 lat w Polsce 200 wierceń ze szczelinowaniem (co wynika z liczby koncesji) rocznie pochłonie około 1 000 000 m3 wody. Jest to zaledwie ok. 0,06% łącznego wykorzystania wód podziemnych.

Przeprowadzanie zabiegów szczelinowania hydraulicznego nie zaburzy bilansu wodnego. Obecnie w Polsce wykorzystuje się niespełna 12% zasobów wody. Do hydroszczelinowania potrzeba średnio 20 000 m3 wody, podczas gdy sama Warszawa zużywa jej ok. 410 000 m3 na dobę. Warto dodać, że po zabiegu część płynu wraca na powierzchnię (30 – 40%) i jest ponownie wykorzystywana.

W 2011 r. na zlecenie Ministra Środowiska zespół geologów i hydrogeologów z Instytutu Geofizyki PAN, Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska, Zakładu Biologii Wydziału Inżynierii Środowiska Politechniki Warszawskiej oraz Instytutu Nafty i Gazu w Krakowie przeprowadził badania aspektów środowiskowych procesu szczelinowania hydraulicznego w otworze Łebień LE-2H. W raporcie opracowanym przez koordynatora prac – Państwowy Instytut Geologiczny – potwierdzono bezpieczeństwo źródeł i zasobów wody. Naukowe ekspertyzy nie stwierdziły wpływu prac związanych ze szczelinowaniem na jakość wód powierzchniowych i podziemnych ani na zmniejszenie zasobów wód podziemnych w rejonie wiertni.

Płyn do szczelinowania zawiera zaledwie 0,5% substancji chemicznych powszechnie stosowanych w życiu codziennym. Sam proces szczelinowania hydraulicznego nie zagraża wodom gruntowym, ponieważ jest przeprowadzany na głębokości przynajmniej 3000 m, głęboko poniżej poziomu źródeł wody pitnej. Naturalna przegroda w postaci nieprzepuszczalnych skał oddzielających wody gruntowe od skał gazonośnych uniemożliwia przedostanie się do nich dodatków chemicznych. Aby zapewnić dodatkową izolację poszczególnych przewiercanych warstw, otwór wiertniczy wykładany jest licznymi warstwami stalowych rur okładzinowych i cementu.

Wszystkie prace prowadzone są z zachowaniem niezbędnych środków minimalizujących możliwość negatywnego oddziaływania na wody podziemne. Ciecze technologiczne znajdują się pod stałą kontrolą. Dzięki zastosowaniu linii do oczyszczania większość płynu zwrotnego zagospodarowuje się do kolejnego zabiegu szczelinowania w innym otworze. Odpady o konsystencji płynnej przekazuje się do specjalistycznej utylizacji, a powierzchnię terenu wiertni zabezpiecza płytami betonowymi oraz folią izolującą.

Strona główna
Wywiady
Badania
Raporty
Prawdy i mity
Czy wiesz, że
Słownik pojęć
Multimedia
Aktualności
Newsy z Polski
Newsy ze świata
Newsy PGNiG
Newsletter
Strefa wiedzy
Rodzaje gazu i jego wykorzystanie
Gaz z łupków
Gaz z łupków na świecie
Jeśli nie gaz z łupków to co - alternatywy
Łupki w Polsce
Obszary perspektywiczne
Koncesje PGNiG
Pozostali Koncesjonariusze
Współpraca
Aktualny widok na odwiert Lubocino
Korzyści
Dla gminy i jej mieszkańców
Dla Polski
Dla Europy
Bezpieczeństwo
Przepisy prawa/legislacja
Bezpieczeństwo mieszkańców w trakcie prac
Ochrona środowiska
logo PGNiG
KONTAKT     MAPA STRONY     POLITYKA PRYWATNOŚCI    © PGNIG
ODDAJ SWÓJ GŁOS!
Czy jesteś za pozyskiwaniem gazu z łupków?


znak zapytania
video icon
facebook icon

Ta strona używa COOKIES. Za pomocą cookies zbieramy dane jedynie w celach statystycznych. Możesz usunąć pliki cookies z dysku twardego a także zablokować ich zapisywanie poprzez zmianę ustawień swojej przeglądarki.

Akceptuję